ELEXÍA PARA UN POBO ASOLAGADO

A Secundino Lorenzo,

artífice desta páxina web

e a tódolos fillos da Alberguería,

co seu amor no fondo das augas.

 

Espallabas o teu antiguo corpo, Alberguería,

polas anchas terras da Veiga, ó pé do río Xares,

como un vello león de Nubia dormido sobre o tempo.

 

Nas longas noites da invernía,

apiñado arredor da vella eirexe,

o teu casal erguía as súas torres fumegantes

cara un amable ceo coroado de nimbos.

 

O pobo era un doncel amante e sabio

que fatigaba a terra co legón e coa aixada,

acendía fogueiras no cruce dos camiños,

poboaba os sendeiros de voces e de risas

e cantaba as historias dos seus antepasados...

 

No regreso das feiras e das festas,

polas fondas congostras dos teus campos,

a mocidade ceibaba no aire da madrugada,

contra a luz das estrelas,

o largacío alalá dun aturuxo

que fendía en dous cachos o silencio.

 

Cando o verán estalaba no Azureiras,

acendíase o sol en toda a Veiga

e o aire traía arrecendos a terra perfumada

dos castaños en flor

das ribeiras do Xares.

 

Así eras ti, Alberguería,

nos teus felices tempos de esplendor e de gloria,

cando a luz transitaba os teus camiños

e florecía a vida nos teus eidos.

 

Pero chegou a hora da inxustiza

e cumpríronse en ti as leis de Leviatán

contra toda razón.

 

A besta de innumerables cabezas,

nos infames cabalos do Apocalipse,

agalloupou polo teu corpo malaventurado

e as túas xentes, en triste desbandada,

tiveron que iniciar o rumbo da diáspora

pola rosa dos ventos,

tan lonxe para sempre do teu amante colo,

do teu verde solar de choiva e pedra.

 

E tí estás agora a dormir, Alberguería,

baixo as augas do encoro,

o teu eterno sono de lembranzas e ausencias,

agardando o regreso dos teus fillos.

 

 

Víctor Campio Pereira