|
Víctor Campio Pereira. "O aire, a luz e o canto" ---------------------------- Web "Alberguería". Webmaster: Secundino Lorenzo ---------------------------- |
|
Saír.
|
|
Fotografía de Secundino Lorenzo. Río Xares.
Victor Campio visto por Marcos de Abeleda no ano 1983. |
|
EPÍLOGO (Texto sacado del libro En las orillas del Xares de Esteban Enríquez Fernández)
Victor Campio Pereira.
|
Nota:
ALFONSINA
|

Texto sacado do diario A Voz de Galicia, domingo 30/11/2008.
VOZ DE GALICIA. 14 DE MARZO DO 2009.
(Escribe Ramón Nicolás).

|
Víctor Campio Pereira (Garabás, Maside, Ourense, 15/07/1928) |
||
|
Presentación do libro "O ar, a luz e o vento"

Invitación que recibín persoalmente para a presentación do libro "O ar, a luz e o canto"

Na fotografía, feita, polo autor da web, o día 28 de novembro do 2008, día da presentación do libro "O aire, a luz e o canto", con Víctor Campio, están Luis González Tosar, Xesús Alonso Montero, Manuel Outeiriño e o representante de Caixa Nova, Amadeo Rodríguez.
|
|
Autor:
Víctor Campio Pereira. Título: O Aire, a luz e o vento. Poesía reunida 1987-2006 Colección: Arte de trobar. Edita: P.E.N. Clube de Galicia/Danú S.L. Avda. Camiño do Francés 10, baixo, esq. 15703. Santiago de Compostela. |
Realmente unha marabilla de libro que recomendo.
|
|
|
Escolma de catro poemas únicos:
Unha pequena mostra da poesia do libro "O aire, a luz e o canto".
|
|
|
|
|
|
|
|
Poño como mostra catro poemas, entre moitos sensacionais (ata 110 poemas trae o libro); o primeiro, da páxina 71, está dedicado a súa nai ¡qué marabilla!:
NAI.
Aquelas mans
estaban feitas para me encariñar
Aquela voz falábame
coa rumorosa música do mar.
Aqueles ollos tiñan
a claridade toda da mañá.
Aqueles brazos eran
eran aqueles brazos un bambán.
E eu era aquel rapaz.
--------------------------------------------------------------------
O segundo é unha poesía dedicada o seu pai, que perdeu cando tiña nove anos. Está na páxina 143 e pon "os pelos de punta":
PAI
![]()
Un lóstrego de dor atravesoute
e quedaches alí, soño tronzado,
sen voz e sen mañá,
na túa noite.
Apagouse o teu sol que me quentaba
como un sagrado lume
e andei ó ventimperio, orfo de ti,
vestindo xa por sempre
os farrapos
da ausencia.
Eu cumpría daquela nove anos.
Agora cumpro nove veces nove
e aínda me parece que foi onte
cando nos despedimos
e te dexei alí, sen mín, durmindo,
(alleo, frío, indiferente)
no teu xergón de terra.
--------------------------------------------------------------------
O terceiro é un soneto que está na páxina 117 e que leva por título:
A LUZ DO TEU CANTO.
Dáme a luz do teu canto Rosalía,
na noite pecha deste mar acedo,
que vou cara o teu reino e teño medo
de que se apague a voz que a tí me guía.
Quero esa túa clara melodía
onde afondei na dor, onde tan cedo
convivín coa saudade, mudo e quedo,
tecendo soños de melancolía.
E cando no solpor teña que ser
soño de mín no límite do cero
dese infinito mar onde hei caer,
quero cruzar contigo a noite fría.
Nin luz de faro nin estrela quero.
Quero a luz do teu canto, Rosalía.
--------------------------------------------------------------------------
E o carto exemplo é otra auténtica xoia, seguramente o seu poema máis famoso; un soneto con moito significado, e que Víctor Campio escribe xa maduro e cando a Luz (a súa muller) está xa perdida, por suposto non no seu corazón...:
SE CHEGO NO SOLPOR...
Se chego no solpor, se por degaro
de incanxeable luz chego a deshora
e me poño a cantar coma quen chora
pranto de noite pecha en día claro;
se chego no solpor, si me declaro
eivado vagaxeiro nesta hora
de encandecida lúa delatora
serodio corazón, triste paxaro;
se chego, digo, no solpor, e veño
manco de luz, perdido, a este recanto,
e me poño a cantar, é porque teño
no corazón a mar xa presentida
Mais non me importa que se perda o canto.
Tanto me tén. A luz xa está perdida.
"Artigo da Voz de Galicia"
|
|
|
VOZ DE GALICIA 27/12/2008
|
|
Este é o artigo:
|

ENTREVISTA VOZ DE GALICIA "ESCRITORDOMES"
|
|
![]() |