Espallabas o teu
antiguo corpo, Alberguería,
polas anchas terras da
Veiga, ó pé do río Xares,
como un vello león de
Nubia dormido sobre o tempo.
Nas longas noites da
invernía,
apiñado arredor da
vella eirexe,
o teu casal erguía as
súas torres fumegantes
cara un amable ceo
coroado de nimbos.
O pobo era un doncel
amante e sabio
que fatigaba a terra
co legón e coa aixada,
acendía fogueiras no
cruce dos camiños,
poboaba os sendeiros
de voces e de risas
e cantaba as
historias dos seus antepasados...
No regreso das feiras
e das festas,
polas fondas
congostras dos teus campos,
a mocidade ceibaba no
aire da madrugada,
contra a luz das
estrelas,
o largacío alalá dun
aturuxo
que fendía en dous
cachos o silencio.
Cando o verán
estalaba no Azureiras,
acendíase o sol en
toda a Veiga
e o aire traía arrecendos a
terra perfumada
dos castaños en flor
das ribeiras do Xares.
Así eras ti,
Alberguería,
nos teus felices
tempos de esplendor e de gloria,
cando a luz
transitaba os teus camiños
e florecía a vida nos
teus eidos.
Pero chegou a hora da
inxustiza
e cumpríronse en ti
as leis de Leviatán
contra toda razón.
A besta de
innumerables cabezas,
nos infames cabalos
do Apocalipse,
agalloupou polo teu
corpo malaventurado
e as túas xentes, en
triste desbandada,
tiveron que iniciar o
rumbo da diáspora
pola rosa dos ventos,
tan lonxe para sempre
do teu amante colo,
do teu verde solar de
choiva e pedra.
E tí estás agora a
dormir, Alberguería,
baixo as augas do
encoro,
o teu eterno sono de
lembranzas e ausencias,
agardando o regreso
dos teus fillos.
Víctor Campio Pereira
Saír.