Fotografías sacadas dende a butaca do Auditorio (segunda proxeción), para que,  os que non vistes o documental,  teñades en conta que tendes unha cousa pendente.

A longametraxe é entrañable coa xente de Alberguería, e trata un tema básico para todos: "o que supuso o encoro en dous aspectos, un , para a xente que tuvo que marchar e, dous, para a comarca no que se fixo. Tamén analiza as posibles solucións, a posteriori, para este tipo de desfeitas..."

Olga Primo.

Pedro Paradelo.

Na fotografía Pablo Arias e Manuel Canelas.

Luís Arias.

A mestra Dª Rosario.

Pura Álvarez.

Maruja.

Maruja e Pura Álvarez.

Os irmáns Luis e Ovidio Prada.

Tiberio Arias.

Sabino Pérez no centro.

E moitos outros dos que non recollín fotografía, como D. Eloy Tato, Kiko Lameiro, Sabino, etc.  incluido o que escribe que tamén aparece o final. Todos contan cousas importantes sobre aqueles tempos.

O documental combina tamén de forma maxistral a imaxen dos entrevistados con fotografías da época.

Alternando con eles,  historiadores, especialistas nos temas dos encoros, representantes da Confederación hidrográfica e moita máis xente que opina sobre o feito de anegar un pobo e unha comarca,  e o pouco que esta comarca recibiu a cambio.

Félix García Yañez, historiador da zona. Autor do libro sobre "O Barco e a Terra de Valdeorras durante a II república e o franquismo 1931-1977". Un dos moitos especialistas que interveñen na longametraxe.

Polo medio sona una cantiga preciosa a "Cantiga de Alberguería", que é unha canción interpretada por Magín Blanco e con letra adaptada de Manuel Mª Fernández, unha especie de canción de cego que gustou moito ó público.

Tamén, digamos polo medio,  é de destacar a paisaxe e os medios para plasmar esa paisaxe, sempre espectacular. Moi emotivas as escenas recollidas baixando cós buzos ata o que queda de pobo no fondo do encoro...

Tamén me gustou o xogo de escenas en blanco e negro e cor. Contrastes moi bonitos e ben estudiados.

A película remata cunha homenaxe a toda a xente que tuvo que pasar por eventos parecidos e polo tanto non teñen un pobo ó que volver:

¡ENTRAÑABLE!

¡HAI QUE VELA!

¡ENHORABOA A TODOS!