09/04/1958 |
ADIOS A LA VIRGEN DE MI PUEBLO |
|
A igrexa estaba consagrada á Nosa Señora da Asunción.
A igrexa parroquial estaba consagrada á Nosa Señora da Asunción e tiña por anexo a de Corixido. Era de mediana arquitectura e "bastante capaz" pero escasa de xoias e ornamentos. Dícese nos documentos da época que "perteneció a los templarios y pasó a la encomienda de San Juan de Jerusalem por cuya sacra asamblea se presenta al curato". O cemiterio estaba situado no adro da igrexa e había unha ermida adicada á Santa Cruz que estaba situada xunto a unha das fontes das que se abastecía o vecindario. De tódolos xeitos tiña un altar moi bonito, que dasapareceu o mesmo cás imáxenes. A pila bautismal tiña tamén o seu valor. Tamén figura desaparecida. Realmente lamentable. (Dicen que veu para Ourense e que actualmente está nunha finca dun constructor ourensán...estou a investigar o tema) As campás tamén dasapareceron fundidas coas de Vega de Cascallana. Realmente un cúmulo de despropósitos. ¡Un roubo a mán armada!.
Outra imaxen da iglesia. A iglesia de Alberguería está actualmente no pobo de Vega de Cascallana (por riba do Barco de Valdeorras) polo menos a ese pobo foi onde levaron as pedras e demais elementos. Nunca mellor dito, levaron as pedras e pouco máis.
A iglesia de Alberguería no pobo de Vega de Cascallana. ¡¡¡Non é a mesma !!!. O día 15 de agosto do 2002 fixen unha visita a esta iglesia en Vega de Cascallana. A filla de Julia Corzo Vega faime llegar esta sensacional poesía dedicada a Virxen: |
|
Enclavada en lo profundo más profundo de mi alma tengo ¡ay! de mí, una pena pena muy honda que mata.
Virgencita, Madre mía, Madre de la Asunción, también pena el alma mía al tener que decirte adiós.
Qué triste Madre querida es ésta separación y pensar que es para siempre, se me para el corazón; pero no Madre adorada, no será para siempre donde tú estés, estaré yo y te seguiré hasta la muerte.
Cuando con tanto fervor te cantábamos la Salve y los demás cánticos ¡como sonreías Madre! cuántas flores te poníamos para adornar tu imagen y tú qué contenta estabas cuando te llamábamos Madre.
¿Te olvidaste Madre del pueblo de Alberguería? ¿Olvidarás aquellas jóvenes que siempre fueron tus hijas? Nosotras te prometemos con gran fervor y alegría el no olvidarte nunca aunque nos cueste la vida.
Te vas de nuestro pueblo inundado por las aguas pero te llevamos siempre dentro de nuestras almas.
En el sitio donde estés acuérdate de nosotras no nos olvides Madre hasta vernos en la Gloria.
La gente toda del pueblo de Alberguería te dan el último adiós y gritan: ¡VIVA MARIA!.
Julia Corzo Vega 09/04/1958 |